εκείνων που οι άλλοι έχουν χάσει. Η Athens υποστηρίζει ότι πολλές εγκληματικές πράξεις έχουν ήδη διαπραχθεί προτού καν κάποιος αντιληφθεί ότι έχει συμβεί ένα έγκλημα. Τα στοιχεία είναι συνήθως εκεί, μπροστά στα μάτια όλων, περιμένοντας κάποιον που διαθέτει την κατάλληλη ματιά για να τα εντοπίσει. Η ίδια έχει χτίσει την καριέρα της πάνω σε αυτή την πεποίθηση ιδιωτικός ερευνητής . Το γραφείο της στεγάζεται σε έναν χώρο που κάποτε φιλοξενούσε ένα τυπογραφείο – η μυρωδιά του μελανιού αναδύεται ακόμα από τους τοίχους, ειδικά τις υγρές μέρες. Αφήνει τα παράθυρα ανοιχτά, το ραδιόφωνο να παίζει και τα φώτα αναμμένα, καθώς πιστεύει ότι οι φωτεινοί χώροι ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να εργαστούν, ενώ οι σκοτεινοί τους ωθούν στη συζήτηση. Όσοι ανεβαίνουν τα σκαλιά της, σπάνια φεύγουν χωρίς να έχουν αφήσει πίσω τους κάποιο στοιχείο.
Ακολούθησε μια ασυνήθιστη διαδρομή μέχρι να φτάσει εδώ: σπούδασε ιστορία, πέρασε χρόνια αρχειοθετώντας δημόσια έγγραφα και ανέπτυξε μια αξιοσημείωτη ικανότητα για αποστασιοποίηση – ένα χαρακτηριστικό που αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιμο. Εκεί που άλλοι ερευνητές αναζητούν τη δράση, η Athens αναζητά το βάθος. Συγκρίνει επιχειρήματα, διασταυρώνει ημερομηνίες και εξετάζει παλιά έγγραφα. Έχει εντοπίσει υπεξαιρέσεις επειδή ένα κόμμα βρισκόταν σε λάθος σημείο, και έχει ανακαλύψει κληρονόμους που είχαν ξεχαστεί, επειδή ένα πιστοποιητικό βάπτισης ερχόταν σε αντίθεση με μια οικογενειακή φωτογραφία που υπήρχε εδώ και εξήντα χρόνια. Οι συνεργάτες της αστειεύονται λέγοντας ότι λύνει υποθέσεις μέσω της στίξης. Εκείνη αποδέχεται τον χαρακτηρισμό – άλλωστε, είναι αληθινός, και το γεγονός ότι οι άλλοι την υποτιμούν, λειτουργεί τελικά υπέρ της.
Στη Βαλτιμόρη, η Athens έχει καταφέρει να χτίσει ένα όνομα για τον εαυτό της. Πρόκειται για μια πόλη με πολυεπίπεδη ιστορία, όπου ένα σύγχρονο κτίριο μπορεί να υψώνεται πάνω σε θεμέλια που μπήκαν πριν από δεκαετίες, και όπου οικογένειες ζουν στον ίδιο δρόμο για χρόνια, χωρίς όμως να έχουν ποτέ μιλήσει μεταξύ τους. Η Athens γνωρίζει ότι η γεωγραφία διαμορφώνει τις μαρτυρίες. Αν κάποιος ισχυρίζεται ότι δεν είδε τίποτα, ίσως απλώς να κοιτούσε προς τη λάθος κατεύθυνση. Σε αυτό το εγχείρημα, χαρτογραφεί τις κοινότητες, παρατηρώντας τις οπτικές διαδρομές, τα εμπόδια, καθώς και τις διαδρομές που οι άνθρωποι πραγματικά χρειάζονται, σε αντίθεση με εκείνες που υποτίθεται ότι πρέπει να ακολουθούν. Αν η κατάσταση δεν ταιριάζει σε κάποια συγκεκριμένη επιφάνεια, εκείνη δεν διστάζει να πατήσει οπουδήποτε. Το πεζοδρόμιο, επισημαίνει, δεν είναι πάντα εκεί που θα έπρεπε να είναι, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων.
Οι συνεντεύξεις της δεν ακολουθούν κάποιο προκαθορισμένο σενάριο. Θέτει ερωτήματα που αφήνουν περιθώριο για απαντήσεις και, στη συνέχεια, περιμένει. Έχει διαπιστώσει ότι πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να αντέξουν τη σιωπή για αρκετά λεπτά, με αποτέλεσμα να λένε περισσότερα από όσα σκόπευαν αρχικά να αποκαλύψουν. Δεν διακόπτει ποτέ, δεν υψώνει τον τόνο της φωνής της και δεν προσποιείται ότι γνωρίζει ήδη την απάντηση. Έχει μάθει ότι οι δηλώσεις προσφέρουν μια αίσθηση ασφάλειας, ενώ η βαθιά περιέργεια είναι αυτή που αποκαλύπτει την ουσία. Κάποτε, ένας νεαρός αστυνομικός τη ρώτησε γιατί δεν ρωτάει απλώς ευθέως αυτό που θέλει να μάθει. Εκείνη απάντησε ότι, στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι δεν λένε πάντα αυτό που ρωτάς. Χρειάζεται να δημιουργήσεις τον κατάλληλο χώρο και χρόνο ώστε να μπορέσουν να εκφραστούν ελεύθερα.
Δεν έχουν όλες οι υποθέσεις ένα ξεκάθαρο τέλος. Κρατά αρχείο για τις εκκρεμείς υποθέσεις και επανέρχεται σε αυτές όταν τα πράγματα ηρεμήσουν. Κάποιες αφορούν ανθρώπους που εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη. Άλλες αφορούν στοιχεία που θα έπρεπε να έχουν εμφανιστεί, αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Έχει συνειδητοποιήσει ότι ορισμένα ερωτήματα επιβιώνουν περισσότερο από τον ίδιο τον ερωτώντα, και ότι το να συνεχίζεις την έρευνα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το να τα παρατάς. Διατηρεί τα αρχεία της με τέτοιον τρόπο ώστε, αν κάποιος επιστρέψει μετά από χρόνια, να μπορεί εύκολα να βρει τις πληροφορίες που χρειάζεται. Η επιμονή, τονίζει, δεν είναι απλώς μια αρετή σε αυτή τη δουλειά· είναι η ίδια η δουλειά. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς διακοσμητικά στοιχεία.
Τις ημέρες ή τις εβδομάδες που η κίνηση στην κοινότητα είναι υπερβολικά έντονη ή τα περιστατικά πολύ ασήμαντα, πηγαίνει στο παλιό κτίριο όπου στεγάζεται το γραφείο της και στέκεται για λίγο απ’ έξω, πριν ανέβει τα σκαλιά. Σκέφτεται εκείνους που περίμεναν με αγωνία σε αυτόν τον εργασιακό χώρο κατά τη διάρκεια εκείνης της εβδομάδας — ο καθένας κουβαλώντας μια ιστορία που είχε προετοιμάσει, και ο καθένας αποχωρώντας με κάτι ελαφρώς διαφορετικό από αυτό που είχε φέρει μαζί του. Η ίδια δεν θεωρεί τον εαυτό της ηρωίδα.